9 months in - 9 months out

Gepubliceerd op 16 april 2020 om 10:10

9 maanden geleden 

Exact 9 maanden geleden, tijdens het heetst van de zomer liep mama er bij met een hele dikke buik. Ons tweede wondertje kon elk moment geboren worden. Spannend!

Meter Katrien maakt het dubbel zo spannend want die vertrekt bijna op vakantie. Zij maar hopen en bidden dat meneertje koekepeertje op 16 juli zou beslissen ter wereld te komen om zijn meter nog te ontmoeten nét voor ze op vakantie vertrekt. 

Op 15 juli is het weer zo'n prachtige zomerse dag en aangezien het bouwverlof nu net van start is gegaan en papa dus ook vakantie heeft beslissen we om samen met Katrien, Andy en hun dochtertje naar buitenspeeltuin "de bosrust" in Essen te gaan. Lewis en Nora amuseren zich te pletter! Heerlijk om die 2 samen bezig te zien.

Onderweg naar daar is mijn buik al onrustig. "Pff WEER voorweeën", denk ik bij mezelf. Ik ben deze zwangerschap echt goed getrakteerd met harde buiken, voorweeen en andere kwaaltjes. Meermaals dacht de gynaecoloog dat het wel eens gestart kon zijn en viel toch alles terug stil. Frustrerend! En slopend! Wanneer gaat deze kleine bengel zich nu echt melden? We zijn zo benieuwd! 

Mosselen of spaghetti? 

We drinken iets op het terras en ik voel me ongemakkelijk. De harde buiken komen weer heel geregeld (om de 4 minuten) maar dat ik had ik nog al gehad dus ik blijf er heel rustig onder. Het is wat zoeken naar een houding die aangenaam is en geregeld rechtstaan en de beentjes strekken. 

We besluiten uiteindelijk om daar gezellig samen iets te eten en ik heb mega veel zin in mosselen! Tóch besluit ik op het allerlaatste moment om spaghetti te bestellen, alsof men lichaam zei: "You need powerfood women!" 

De ober brengt het eten en ik moet echt moeite doen om me te concentreren op wat er rondom mij gebeurd. Lewis zijn eten snijden, ... alles is even te veel. Ik ben ondertussen echt pijn aan het verbijten en ik krijg nog ongeveer 2 minuten om op adem te komen tussen de weeën door. Katrien merkt het op dat het mij niet meer afgaat en stelt voor om naar huis te gaan of nog beter: naar het ziekenhuis. 

Koppig? Thats my middle name

Na wat exact timen in de auto is het heel duidelijk dat het nu toch wel echt lijkt door te zetten. 1-1,5 minuut tussen de weeën. Auw auw auw! We moeten nog 20 minuten naar huis rijden en opvang voor Lewis regelen. Jim belt een paar keer over en weer en het is geregeld. Lewis gaat even bij de toekomstige Peter van Mace spelen en daar gaan omi & opi hem dan ophalen. 

Jim wilt onmiddelijk doorrijden maar ik ben koppig. Ik heb me voorgenomen om nog eerst "rustig" een douche te nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Of toch zo geprobeerd... Ik kan jullie op een briefje geven dat jezelf aan -en uitkleden en douchen met iedere minuut een wee niet easypeasy is. Iets later vertrekken we naar het ziekenhuis. 

Net zoals bij Lewis valt er op weg naar het ziekenhuis een soort rust over mij heen. Ik ben er klaar voor. Ik kijk er naar uit! Alle zenuwen vallen weg en ik concentreer mij op het opvangen van de weeën. Komaan klein mannetje, samen kunnen wij dit! 

De bevalling 

Ik ga jullie de sappigste details besparen haha maar toch een beknopte samenvatting: 

Eens toegekomen in het ziekenhuis krijg ik een kamer toegewezen. Halfuurtje aan de monitor waarbij het echt tandenbijten is. Het is moeilijk om stil te blijven liggen terwijl je lichaam elke minuut bijeen krampt. Ze besluiten om me een uurtje ter observatie te houden omdat de intensiteit van de weeen te laag is maar de frequentie wel echt hoog. Ik kan je op een blaadje geven dat de intensiteit óók hoog was, maar soms meten toestellen verkeerd. Na een uurtje komen ze zeggen dat ik moet blijven. Het is duidelijk. Deze baby gaat geboren worden. 

Ik ben een aantal uren bezig met weeen wegpuffen tot de nachtverpleegster een epidurale voorsteld. YES PLEASE! De mens die dat heeft uitgevonden - eeuwige dankbaarheid! 

Vorige keer ging het prikken van de epidurale vanzelf. Deze keer loopt er wel wat mis. Ze prikken eerst een bakster in je arm met vocht. De anesthesist prikt de naald verkeerd en het vocht loopt in mijn arm ipv in mijn ader, gevolg? Ik heb precies de arm van een bodybuilder. Mama Mia, de moed zakt toch wel even in mijn schoenen want een anesthesist doet normaal niets anders dan prikken en als een simpele naald in mijn arm al moeilijk is wat gaat die dan prutsen in mijn rug. De epidurale steekt van de eerste keer maar ik voel alles nog. Er klopt echt iets niet. Ze komen alles nakijken maar de naald zit goed. Uiteindelijk geven ze mij nog een spuit in mijn arm extra bij en vanaf dan zou ik niks meer mogen voelen in mijn onderlichaam maar ik voel iedere wee nog. 

Een bijwerking van de epidurale is dat mijn weeen stilvallen. Echt rot. Zo duurt het lang hè... Ze komen weeenopwekkers toedienen en Jim waarschuwt de verpleegster dat het nu wel eens heel snel kan gaan maar ze lacht het weg: "Wij zien wel meer ze meneer, u vrouw heeft 6 cm dat gaat nog wel even duren!" 

Ze is de kamer net uit en ik zeg tegen Jim dat de baby eraan komt. "Ben je zeker?" EUHM JA! Een andere verpleegster komt toevallig binnen om iets aan te vullen en ze ziet dat de situatie veranderd. Ze maakt zich klaar om mijn opening nogmaals te checken en ja hoor, volledige ontsluiting. Een beetje ongeloofwaardig roept ze haar andere collega erbij die het dubbelcheckt en de gynaecoloog opbelt: "Dokter, u moet nu naar hier komen, met de nadruk op: NU!", dit waren haar letterlijke woorden. En ja hoor, gynaecoloog komt binnen en onze Mace komt direct ter wereld. Hij moest echt geen minuut later geweest zijn. 

De volle 3,5kg en 52 cm perfectie in mijn armen. Mijn hart vult zich met liefde en ik ben er zeker van: mijn hart is groot genoeg voor 2 van dit soort (b)engeltjes. 

De voorbije 9 maand 

En nu, lieve Mace, ben jij al 9 maand op deze wereldbol. Jij bent getest, wij zijn getest. En het is oneerlijk! Super oneerlijk! Dat mijn klein hoopje perfectie door deze ellende moet. We hadden ons leven als gezin van 4 net iets anders voorgesteld. 

Maar lieve Mace, God geeft de zwaarste gevechten aan zijn stoerste krijgers en ik ben niet super gelovig maar soms is geloven alles wat we kunnen. Wij moeten geloven dat alles goed komt. 

Er zijn nu 5 maanden gepasseerd met vooral ziekenhuisbezoeken, ziekenhuisovernachtingen, dokters, profs, naalden, bloed, operaties, scans, echos, chemo,... Wij hadden ons de eerste 9 maand met jou ook anders voorgesteld maar we kunnen niet anders dan apetrots op je zijn. Je doet het zo goed! 

Het is een donderwolk die ons nog een tijdje zal achtervolgen, die ons meermaals schaakmat zal zetten maar lief vriendje van ons: wij kunnen dansen in de regen! Wees daar maar zeker van. 

 

Op naar de volgende mijlpaal ♥️ 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Nina Smets
2 jaar geleden

Mama, Eline, chapeau dat je al deze mooie pakkende woorden zo kan neer schrijven. Ik lees ze steeds met een traan. Jullie kleine mannetje is nu al een superheld idd. Hij komt er, die volgende maanden en mooie jaren komen eraan. Het is jullie zo gegund. Liefs voor jullie, prachtigd ouders van Mace en Lewis

Karen
2 jaar geleden

Super om nog iets van jullie te lezen!
Fijn om jullie verhaal te kunnen volgen.
Zo’n sterk gezin, chapeau!!