Let´s call it a day

Gepubliceerd op 23 november 2021 om 21:35

Braken

Onze kleinste vriend is al een paar dagen uit zijn doen. Duidelijk niet lekker in zijn vel. We houden al sinds zondag onze adem in dat hij hopelijk niet ziek zou gaan worden. 

Onze normaal altijd vrolijke deugeniet verandert de laatste dagen in een vingerknip naar een hoopje ellende. Niets goed, enkel mama en zelfs dat lijkt soms niets te helpen. Echt zielig om aan te zien. 

Wanneer hij dinsdag al brakend opstaat houden wij onze adem al serieus in. Overgeven is het #1 symptoom dat wij in de gaten moeten houden in verband met een mogelijke overdruk in de hersenen door een falende drain. We weten dat dat ding vroeg of laat aan vervanging toe gaat zijn, alleen jammer dat daar telkens een operatie aan gekoppeld zit. 

Ik maak al snel een afspraak bij de huisarts en kan daar dezelfde dag nog langskomen, maar wanneer Mace doorheen de voormiddag alleen slechter lijkt te worden besluit ik ze al op te bellen tijdens het beluurtje. Ze raadt me aan om niet te twijfelen en rechtstreeks naar het plaatselijke ziekenhuis te rijden om uit te sluiten dat het effectief die verdomde drain is. De risico´s zijn te groot om af te wachten. Ik maak alvast een zak met gerief en bel met Jimmy. Hij vindt het plaatselijke ziekenhuis ook absoluut geen goed idee. Telefonisch overleggen met Leuven dan maar. Snel krijg ik de raad om direct tot daar te rijden. Ze verwachten ons op de dagzaal oncologie.  

De rit naar Leuven was een om in de boekjes te schrijven... Ik draai net autostrade op en hoor Mace serieus braken. Op de pechstrook schat ik de situatie in... ja... niks dat ik op een smalle pechstrook kan oplossen, dus richting eerste afrit. Mace hangt van kop tot teen onder, ik kleed hem om en probeer zijn stoel te redden, desondanks gaat Mace de rest van de rit in Lewis zijn stoel. Mopje toch. 

Blij weerzien

Op de dagzaal is het een blij weerzien. "Blij", want we zijn hier natuurlijk voor niets leuks. Mace is compleet overstuur ondertussen. Een hoopje ellende. Ik moet heel erg veel moeite doen om de arts uberhaupt te verstaan. Mace hangt tegen mij aan maar slaagt voortdurend met zijn hoofd van links naar rechts. Hij weet met zichzelf geen blijf. Zo zielig. 

De arts kijkt Mace na en vind hem ook erg prikkelbaar. Het lijkt er inderdaad op dat hij hoofdpijn heeft. Ze vertelt me dat ze gaat overleggen met de prof maar dat zij een CT en echo zou aanraden. 

We krijgen een bedje toegewezen op de dagzaal en de boodschap dat Mace nu nuchter moet blijven voor de zekerheid. Ze zijn druk aan het heen en weer bellen, komen me vertellen dat zijn bloed goed is en dat ze alleen nog wachten op de CRP (= Ontstekingswaarden). Als de CRP hoog zou zijn, of verhoogt, kunnen we uitgaan van een infectie. Wanneer ze me iets later komen vertellen dat de crp waarden normaal zijn, zakt de moed me toch even in de schoenen... zou het dan toch die drain zijn? Ligt Mace straks weer op de operatietafel? 

Ct en echo

´First things first´, zeg ik tegen mezelf. Ik probeer me wat moed in te praten maar het stressniveau is weer onmenselijk hoog. Ik probeer rust uit te stralen voor en naar Mace maar dat is verdomd lastig. Hier wen je nooit aan. Die constante druk. Die constante kans dat er iets misgaat. Die constante stress. 

Een stagaire vanop de dagzaal vergezeld me naar de CT-SCAN en de echo. Het was blijkbaar een heel geregel om een plekje te vinden, maar Mace mag op de volwassenafdeling onder de ct-scan en op spoed zal de echo gebeuren. Wie gasthuisberg kent zal beamen dat we vandaag zéker aan onze 10000 stappen zullen geraken. De stagaire sturen ze blijkbaar mee om ervoor te zorgen dat ze wel zeker rustig en geduldig omgaan met Mace. Nu ja, dat had mama (aka momzilla in stressvolle omstandigheden) ook wel bewaakt, maar het is wel een fijn gevoel dat er iemand mee gaat en je niet alleen ronddwaalt in die eindeloze gangen. 

De CT duurt enkele minuten maar Mace is volledig in paniek... ik hang over hem, streel zijn wang en zing zijn lievelingsliedjes in de hoop hem te kalmeren maar het gaat moeizaam. Die angst in zijn ogen... mijn moederhart aan diggelen. 

De echo verloopt al even lastig. Mace heeft het zo gehad. Ik begrijp dat vriendje. Weer zoveel indrukken en als je je dan echt niet lekker voelt.

Op hotel

Er is bijna geen weg meer naast. We moeten een nachtje ter observatie blijven ongeacht de resultaten. Ze vinden hem ook echt niet oké en durven hem geen uur van het ziekenhuis de nacht te laten doorbrengen. Waar ik 100% achtersta.

Ietswat later komen ze me zeggen dat de ct en de echo voorlopig geruststellend waren. .´Voorlopig? Hoe bedoel je juist?' Haar woordkeuze stelt me niet helemaal gerust maar oke.. so far so good. Ik kan terug een beetje ademen. Al geeft Mace me weinig ruimte. Hij is nog steeds compleet uit zijn lood en we weten nog niet waardoor. Zullen we het morgen weten? Of gaat het plots beter gaan? We starten voor vannacht alleszins al een infuusje vocht op, voor elke 4 slokken die hij doet komen er 5 uit dus dat is niet oke. Hopelijk sterkt hij hierdoor wat aan.

Ik laat de verpleegsters het baby-ziekenhuisbed uit de kamer rijden en vervangen door een gewoon groot ziekenhuisbed. Vannacht slapen we samen. Dat is beslist. Helemaal uitgeput van deze vreselijke ellendige lange dag vrijt Mace zich tegen me aan en valt direct in slaap. 

 

Duimen jullie mee voor morgen? 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Saartje
12 dagen geleden

Heel veel moed & hopen op beterschap!!!

Van den bossche isa
12 dagen geleden

Hopelijk snel goed nieuws en.mace snel beter ik duim mee

Linda
12 dagen geleden

Ohhh ik vind het zo erg dat jullie dit weer moeten mee maken. Ik duim voor jullie dat het onschuldig is. Jullie kaarsje brandt al. Dikke knuffel

Van paassen Ria
12 dagen geleden

Hopelijk morgen goede uit slagen. En een goede nachtrust. Denken aan jullie

Charlotte Verrecas
12 dagen geleden

Ik duim keihard mee! ♥️

Bomma en Bompa
12 dagen geleden

Ooh wat erg weeral. Hoop dat het morgen beter gaat.We denken aan jullie xxx

Christina Van dijck
12 dagen geleden

Heel veel sterkte voor jullie 🙏🏻❤️🍀👍🏻

Jessy
12 dagen geleden

Oh jee, wat een verhaal alweer :( Arme Mace. We duimen zeker héél hard mee voor jullie, dat jullie snel goed nieuws mogen krijgen en snel weer samen naar huis kunnen.

Nina Smets
12 dagen geleden

Zijt maar zeker dat we duimen voor jullie. Dat dat kleine kereltje weer snel dat vrolijke lachebekje is en hij hij heel gauw terug beter is.

Cynthia Morel
12 dagen geleden

Veel moed 🙏🏼

Cynthia Vandewalle
12 dagen geleden

Ook van hier uit duimen we voor jullie kleine vriend
👍🤞🍀🕯❤️

Vera Borre
12 dagen geleden

Veel beterschap en hopelijk mag hij snel naar huis 🍀🍀🍀💖💖

Fanny Remes
12 dagen geleden

Arme schat! Snel beter hoor!

Inneke
11 dagen geleden

Veel sterkte en veel moed 😘dikke knuffel

Ilse
11 dagen geleden

Arm kereltje, heel veel sterkte en beterschap 🍀🍀

Maak een Gratis Website met JouwWeb