SUPERMACE

Lief klein Mace'je van ons, 

Toen je nog maar 3 maand op deze wereldbol was, zagen de dokters dat er iets mis was. Heel mis. Ze zagen een hersentumor dicht bij de hersenstam. Ons ziekenhuisavontuur ging van start. Oneerlijk is het! Maar we maken er het beste van. We geloven immers dat als wij positief blijven dat jou alleen ten goede komt. Wij zijn heel erg trots op jou kleine vechter! 

Vervloekte vakantie

Jipppieeee... een weekje vakantie met ons 4! Genieten! Ondanks de Corona- maatregelen hadden we toch een paar fijne uitstapjes gepland. De eerste die er een stokje kwam voorsteken was de weerman. Zon, zomer, heerlijk en toen plots regen? Sneeuw? Wind? De typische aprilse grillen.  

Lees meer »

Ademen

Omdat ik weet dat ik soms dingen ver weg duw als het pijnlijk is om erop terug te kijken, besloot ik om net voor het schrijven van deze blog, even de vorige terug op te rakelen. En damn... mijn eigen woorden kwamen binnen. Ik voelde even terug elke emotie die ik toen hier gevoeld heb. De angst. De onzekerheid. Alles erop en eraan. Kleine man had ons goed doen schrikken en net daarna werden we getrakteerd op 3 heerlijke weken rust. Genieten met een grote G. Maar echt! Het kwam geen dag te vroeg. We hadden die rust zó nodig en zó verdiend. 

Lees meer »

Adeno-wat?!

Lewis viert woensdag zijn 4de verjaardag op school. Wanneer ik hem ophaal waarschuwt de juf me al dat hij niet in zijn element is. Hij is heel stil (wat totaal niet van zijn gewoonte is). Ze hebben op school zelfs zijn temperatuur gecheckt maar deze was niet verhoogt. "Ai, hopelijk niks aan het doorbreken", zeg ik nog tegen zijn juf. 

Lees meer »

Resultaten!

Om 5u loopt de wekker af... Wakker worden.. of ja, eerder opstaan. Slapen zit er niet bepaald in als je weet dat de dag van de scan weer om de hoek loert. Of het nu komt door de narcose die daarbij komt kijken of door de resultaten die volgen zwart op wit... geen idee. Feit is dat de week voor de scan tot aan de effectieve resultaten altijd hel is. Hel en chaos. Vooral in mijn hoofd. Zenuwen zijn slopend! 

Lees meer »

Keep on swimming

Dat het de laatste tijd wat stiller was op de blog hebben een aantal mensen opgemerkt. Weinig te vertellen, ondanks dat onze sneltrein op een toptempo bleef doorrazen. Op een bepaald moment moest ik wel starten... het werd te veel... te druk in mijn hoofd en het schrijven had me hiervoor al zo vaak geholpen. Niet wetende of ik hem zal plaatsen, mijn kwetsbaarheid openbaar durf te zetten, ging ik toch door met schrijven. Zoveel gedachten in mijn hoofd die een weg wouden vinden naar het papier alleen waren ze vaak al gewist voordat ze ook maar het papier hadden kunnen raken.  

Lees meer »

Pechvogeltje

Zoals jullie weten werd de geplande dubbele chemo van vorige week uitgesteld omdat zijn algemene gezondheid te twijfelachtig was. Deze week is het dus tijd voor een opname om zijn vincristine en carboplatine te krijgen. Alles lijkt heel vlot te gaan en kort na de middag begint de chemo al druppeltje per druppeltje in zijn aders te lopen. So far so good. Met een beetje geluk zijn papa en Mace dus woensdag kort na de middag terug thuis en kunnen wij ook proberen genieten van onze (intieme) kerstdagen.

Lees meer »

Lang verhaal kort

Een lang verhaal kort maken? LAAT ONS GERUST! Zowel mama als Mace zijn momenteel opgenomen in het ziekenhuis. Wanneer stopt het? Waarom zijn de rustweken altijd zo vervloekt? We blijven positief maar hoeveel kan een mens hebben? Serieus. Ze zijn ons goed aan het testen. Keep on smiling. Blijven zwemmen. 

Lees meer »

Mom’s out

Raar gevoel... een kwartier stilliggen in dezelfde witte buis die 3-maandelijks heel ons leven stillegt tot er eindelijk nieuws is. Diezelfde witte buis die een gigantisch indruk achterliet op Mace de allereerste keer als klein baby'tje van net geen 3 maand. Drie volle kwartieren heeft hij gegilt voor zijn leven en ik mocht hem niet troosten. Ik mocht er wél bij. Nuttig zo vanop 2 meter afstand. Net dicht genoeg om hem te zien gillen en zweten maar niet dichterbij mogen. "Even doorbijten, mama"... Toen braken ze al elk vezeltje van mijn moederhart. Uiteraard niets in vegelijking met de hel die de dag later op ons afkwam tijdens ons allereerste ritje richting Leuven. 

Lees meer »